Eigen tijd

Het is iets dat we graag roepen: hoe we baas willen zijn over eigen tijd. Hoe de lijst met taken altijd de beschikbare hoeveelheid tijd overstijgt. Hoe we onze planning weer moeten laten varen voor de waan van de dag. Maar wat is dat nu eigenlijk: eigen tijd?

Ik heb momenteel verlof en dat zonder de rest van mijn gezin. Mijn man gaat werken, de kinderen zijn naar school. Echt vrije tijd dus, voor mijzelf. Met die zee van eigen tijd in het vooruitzicht, had ik een planning gemaakt voor al mijn lopende fotografie projecten en hobby's. Heus geen hele dagschema's, maar een simpel to-do lijstje per week.

Ik zag mezelf lange wandelingen maken met de hond plus camera. Daar zouden prachtige fotoshoots uit voortkomen uiteraard en het zou de band tussen mij en de hond flink versterken. Ik ging eindelijk eens grote sprongen maken met de muzieklessen (ik zing) en met de trein een mooie stad bezoeken. De camera weer mee natuurlijk. Verder was het de bedoeling om die stapel boeken langs mijn bed uit te lezen en weer te starten met yoga. In de avonduren zou ik dan die grote hoeveelheid half uitgetikte verhalen eindelijk eens afmaken. Dat zou ik dan klaarzetten voor deze blog, voor de weken dat ik weer druk aan het werk ben.

Je raadt het al, ik deed vanalles, de dagen vlogen om, maar ik haalde de planning niet. Ik kreeg zelfs amper iets gerealiseerd van dat lijstje en dat begon me, hoe verder de vakantie vorderde, heel erg te storen.

Op een van die rusteloze avonden waarin ik niet schreef maar gewoon maar wat scrolde op mijn gsm, las ik een aantal quotes van James van der Beek, de acteur die Dawson Leery speelde in Dawsons Creek. Ik vermoed dat heel wat mensen in de leeftijdsgroep 40-45 vol ongeloof waren over het nieuws dat een jonge ster uit hun jeugd ineens was overleden. Of je nu fan was van de serie of niet. Dawson, die veel te serieuze jongen van tv is er niet meer.

In een van zijn laatste interviews had de acteur geopperd dat het krijgen van darmkanker een van de beste dingen was dat hem was overkomen. Al die voorgaande jaren had hij van alles meegemaakt, maar nu in de jaren waarin hij continu vocht tegen een levensbedreigende ziekte, besefte hij pas wat het betekent om een moment ook echt te beleven.

Wat is eigen tijd? Deze man kreeg amper tijd. Veel te weinig voor een lang en gezond leven, wat enorm droevig is. Toch beleefde hij naar eigen zeggen alles intenser met het besef dat het allemaal binnenkort zou kunnen eindigen. Hij genoot van dingen en twijfelde nog zelden over wat prioriteit had. In dat opzicht was hij volledig baas over eigen tijd.

Ik plan mijn vrije tijd met activiteiten in de hoop dat ik er het maximale uit kan halen. Want zoveel weken vrij, dat wil je niet verkwanselen. Dat is super productief zou je kunnen opperen, maar hoe kun je iets een hobby of ontspanning noemen als je het op een to-do lijst moet zetten zodat je er tijd voor maakt? Dat zijn geen hobby's meer, maar extra ontwikkelingstaken.

En die zogenoemende waan van de dag is dat strikt genomen niet hetgeen wat je die dag prioriteit gaf? Daar was dan toch een reden voor? Het was misschien niet wat je gepland had te doen, maar wat heb je eigenlijk verloren?

Halverwege de vakantie heb ik mijn planning overboord gegooid en de spontaniteit omarmd. Zo heb ik getuinierd, gefietst, ben ik gestart met hardlopen en ook weer gestopt. Ik heb naar oude cd's geluisterd, omdat dat nu weer helemaal hip is volgens mijn kinderen. Toen vond ik de cd's uit mijn tienertijd en vlogen twee regenachtige middagen om alsof het niks was. Er waren heel wat koffie dates en lunches met leuke mensen en ik ben last -minute naar een concert gegaan. Ik heb zelfs een musical gezien.

Ik deed gewoon wat mij inviel of wat iemand in mijn omgeving verzon en zo op mijn pad kwam. Oh ja, ik heb nog wat nieuwe boeken gekocht, voor op de stapel langs mijn bed. Als ik nog even zo doorga komt die al zo hoog als de rand van het bed en heb ik een bijzettafel voor de koffie 's morgens.

Als de woorden van een veel te jong gestorven acteur me iets doen inzien, dan is het wel dit: We worden nooit baas over eigen tijd want we weten helemaal niet hoeveel tijd we hebben. Juist daarom heeft het geen zin om alles te plannen of uit te stippelen tot in detail. Want net als je denkt dat het allemaal op rolletjes loopt, slaat het leven je op de neus (soms zelfs met een hamer). Omarm het nu en maak er het beste van. Zolang je ademt is alles eigen tijd.