Home is where the dog is

Er was een tijd, nog niet zo heel lang geleden, dat in reactie op mijn aankomst bij de voordeur ‘s avonds het hele huis in rep en roer was. Mama is thuis!

Twee kinderen die me stonden op te wachten en gelijktijdig over hun schooldag begonnen te vertellen terwijl ze tekeningen en briefjes van de juf in mijn handen duwden. De hond die ertussen sprong om geaaid te worden, terwijl ik probeerde mijn schoenen uit te doen of mijn jas op te hangen.

Dit ritueel beleef aanhouden van ​de gang tot in de woonkamer, waarop de kinderen vaak ruzie kregen en mijn man zich ​mopperend bij ons voegde met de vraag waarom ik niet had verteld dat ik al thuis was en wanneer ik van plan was om hem te begroeten.

Tegenwoordig buitelen de kinderen niet meer over elkaar heen om mij te vertellen hoe hun dag was geweest. Nu moet ik daar naar vragen, zelfs meerdere keren en dan moet ik genoegen nemen met een korte ‘duh’, of ‘buh’.

Vaak weet ik niet eens dat ze thuis zijn. Dan kom ik ze in​eens tegen in ​een half donkere kamer, opgevouwen in een kuipstoeltje met enkel wat zwak schermlicht op het gezicht. Of je vindt ergens een lege zak chips die er ‘s morgens nog niet lag.

Ze waarschuwen wel​ ruimschoots op tijd dat ze honger hebben en ze kunnen nog altijd goed door elkaar praten - ​met de standaard ruzie tot gevolg. Maar een begroeting bij thuiskomst? Dat is verleden tijd. De wereld staat of valt niet bij mijn aanwezigheid.

Behalve dan voor de hond. Onze, ondertussen nieuwe, herder is altijd even blij om mij te zien. Zodra ik het erf betreed, komt ze aangestormd met vaart en enthousiasme. De officiële verwelkoming is staand op haar achterpoten met haar voorpoten op ​mijn schouders en a​ls ze ver genoeg kan reiken, krijg ik liefdevolle beetjes in mijn oor. Vervolgens rent ze kwispelend voor mij uit en dan zoekt ze snel een bal, een stok of iets anders voor mij om mee te gooien.

Dit ​ritueel houdt ze zeker een kwartier vol tot ik permissie krijg om mijn man te begroeten waarbij ze al snuivend rondjes om ons heen rent, intens gelukkig omdat haar kudde weer compleet is. ​De aarde draait weer.​ ​Baas ​is thuis!

Zo word ik aan het werk gezet, vaak nog met de werktas over mijn schouder en de fiets aan één hand.

Zo weet ik dat ik thuis ben.