Het perspectief van een fotograaf

Wat is dat toch met ons vrouwen? Wanneer ik een portret maak van een grotere groep - een teamfoto bijvoorbeeld - dan laat ik meestal al wat eerste versies zien op het kleine scherm van mijn camera. De mannen in de groep zeggen dan iets in de trant van 'allemaal prima, kies jij maar'. Staan er vrouwen voor de lens is de respons: 'Jij kan wel wat in fotoshop toch? Maak mij maar wat slanker', 'graag zonder onderkin' of 'maat 36, dat regel jij wel even, toch?'

Waarom? Waarom hebben wij vrouwen van die bizarre beauty issues en spreken we die ook steeds uit? Alsof we ons op voorhand al verontschuldigen voor het niet voldoen aan een bepaalde standaard. Ik erger me aan dat soort opmerkingen.

Misschien is dit een goed moment om toe te geven dat ik zelf helemaal niet graag gefotografeerd word. Ik heb een scheve trek bij mijn mond en op foto's kijk ik meestal veel serieuzer dan mensen mij kennen. Daarbij knipper ik veel met mijn ogen, waardoor ze op een groepsfoto meestal dicht zijn en mijn haar zit zelden tot nooit fatsoenlijk.

Dus ja, ik begrijp het oncomfortabele gevoel van groepsfoto’s maken. En ergens snap ik nog wel dat een opmerking over het fotoshoppen van een onderkin meer een soort statement is dan dat er werkelijk wordt verwacht dat ik die aanpassing ga maken. Toch vind ik dat er geen enkele reden is om jezelf in groepsverband zo omlaag te halen.

Sterretje bling

Misschien komt het omdat ik aan de andere kant van het toestel mij automatisch focus op de mooie details. Ik zie tijdens zo'n shoot echt hele andere dingen: felblauwe ogen die mooi contrasteren met rood haar; mooi doordachte kleurcombinaties in kleding; het sterretje bling in een ketting; een lange nek met opgestoken haar;

Ik ben op die momenten enkel bezig met het mooi positioneren en zo gunstig mogelijk vastleggen van de personen die voor mij staan. Ik zie ook geen reden om daar iets aan te fotoshoppen, behalve misschien een occasionele pukkel. Wat heb je aan foto's waar je anders geportretteerd wordt dan je bent? Die zijn als herinnering waardeloos.

Focus op wat je mooi vindt

Daar begon ik laatst eens over te filosoferen. Zou een fotografische manier van kijken naar mensen ook iets kunnen doen voor het zelfbeeld? Als we heel bewust kijken naar al wat bijdraagt aan een interessant beeld, verplaatsen we de focus in het algemeen naar de opvallende details. Ze worden eyecatchers van je foto.

Om het in andere termen te zeggen: De uit de toon vallende elementen aan jouw uiterlijk, zijn vaak het mooiste. Het is juist dat wat jou herkenbaar maakt voor anderen. Wees er dus vooral trots op!

Met opvallende elementen bedoel ik trouwens echt geen onderkin. Heel veel mensen hebben een onderkin dus daar is niks opvallends aan. Ik vrees dat wij vrouwen heel wat energie verspillen aan het verdoezelen van minimale variaties in heupomvang, billen, buik of kin. Details die de mensen om ons heen vaak niet zien. In plaats daarvan zouden we meer aandacht kunnen geven aan de dingen die ons uniek maken en die nog eens extra etaleren.

Wanneer je dan nog eens peinzend naar je eigen spiegelbeeld kijkt en je ergert over het feit dat je steeds meer rimpels krijgt langs je ogen, verleg dan de focus naar je krullen die weer lekker wild langs je gezicht vallen vandaag. Steek gewoon je tong uit naar je spiegelbeeld en ga verder met je dag.

En wanneer een fotograaf zijn lens op jou richt, duik dan niet weg achter je collega en laat je zeker niet verleiden tot opmerkingen waarmee je jezelf onderuit haalt én de rest van ons vrouwen. We hebben niet allemaal maat 36 en dat hoeft ook niet. Of zoals oma het zei: 'We zijn allemaal bloemen in een bont boeket'.

Onthoud dat er weer een versie van jou vereeuwigd wordt. Een versie waar je over 10 jaar misschien wel vol bewondering naar kijkt. Wauw, toen droeg ik nog topjes zonder bh. Die blauwe trui stond mij echt mooi en kijk hoe vol mijn haar was. Denk aan leuke dingen. Kijk vol vertrouwen in de lens en laat de rest maar over aan het oog van de fotograaf.